God is emotie

Ik ben fan van de gesprekken bij het programma De Verwondering dat op zondagmorgen utgezonden wordt. 

Op deze zondag schoof  Jakob van Wielink aan voor een bijzonder gesprek.   Een gesprek dat mij op meerdere fronten raakte en waarbij de zin "God is emotie" een snaar raakte en uitnodigde tot het neerzetten van mijn eigen ervaringen.  

                             

"God is emotie" 

 

God?  Wie is God? Waar is God?   Er zijn genoeg redenen om te twijfelen aan God, om er zelfs afstand van te nemen.   Want waar is God als iemand ziek wordt, als er afscheid genomen moet worden van een geliefde, als je je baan kwijt raakt, je inkomen wegvalt en daarmee misschien zelfs je huis?  Als er weer een oorlog uitbreekt, of een crisis onze veiligheid ondermijnt. 

 

Er zijn genoeg redenen om God als een verzinsel te zien, en De Kerk maakt het er niet beter op.  Zal weinig twijfelaars terug kunnen brengen bij het Geloof.   

Ook ik ken de periode waarin niemand met mij over God moest beginnen,  voelde me verlaten, en de Kerk toonde totaal geen gevoel, sprak alleen maar over zonde, terwijl ik net 2 belangrijke mensen in mijn leven af had moeten geven.  De een  kwam niet meer thuis door een aanrijding, de ander had een lang ziekbed achter de rug en moest na haar lange vechten toch opgeven.   Daarin zal ook altijd een stuk verdriet blijven en dat mag.   Dat hoort bij mij en mijn leven.  Maar God was er op dat moment geen onderdeel van.   We kennen allemaal wel het oordeel;  Als er een God was, dan zou ziekte, armoede en honger niet bestaan.  

Maar wat als we God nou eens anders gaan bekijken?  Minder als die hooggeplaatste persoon die alleen maar een oordeel over ons wil vellen zodra we overleden zijn.   Dat is wat de Kerk mij schetste, en ik kon nooit iets met dat verhaal.  In mijn beleving is God Liefde. 

 

Maar goed, ik was ondanks dat lang geen vriendjes met God.  Ik zoek het zelf wel uit.  Stop mijn verdriet vooral ver weg en zie wel hoe ik het leven doorkom..  Dat was lang mijn visie.   Een visie die blijkbaar niet werkte, want uiteindelijk ging ik onderuit,  wist niet meer hoe ik moest zijn, en wat ik moest doen om ooit nog eens iets van vreugde te kunnen voelen, ervaren. 

Van alles geprobeerd, hulp gezocht, maar dat bracht niet wat ik nodig had.   Wat had ik dan wel nodig?  Precies dat waar ik niet naartoe wilde;  de pijn doorleven, met begeleiding, dat wel, voor mijzelf was het te groot.   Niet dat ik dit zelf meteen duidelijk had, alles in mij zat in de weerstand, vooral niet naar dat verdriet, vooral niet naar die pijn.   Niet beseffend dat dit mij tegenhield om weer iets van licht te kunnen zien.   Pas op het moment waar ik in de overgave ging, omdat ik het zelf echt niet meer wist, ging er een weg voor mij open.   

Een simpele aankondiging in een weekblad bracht mij op een plek waar een ontmoeting plaats kon vinden, die mij weer bij degene zou brengen die mij kon begeleiden in het proces van afdaling.

Afdaling?  Ja, afdaling.  Daar heb ik niet om gevraagd, ik had immers geen idee, maar degene die me bijstond wist het wel al..  om het verdriet een plek te kunnen geven, mag je er doorheen.   Gemakkelijk?  Totaal niet!   Het was een lange weg, maar als degene die je bijstaat, weet hoe het werkt en jou die weg vanuit liefde wil en kan laten gaan,  ben je al halfweg..  Juist die liefde is belangrijk en daarin is God. 

Besefte ik toen ook nog niet, ik was immers volop met mezelf bezig.  Wat ik ergens wel besefte, was dat ik hoe dan ook tot de bodem moest gaan, zou ik dat niet doen, zou de pijn terug blijven komen.

Voor mijn gevoel is dat onze eigen kruisiging, de donkere nacht die we door moeten gaan om terug in het licht te komen.   Geen kleinigheid, dat mag duidelijk zijn, maar het bijzondere is dat ik in dit proces wel ben gaan voelen dat er wel degelijk ‘iets’ is dat groter is dan het leven.    De eerste glimlach kon er weer zijn, het eerste gevoel van er is nog iets om dankbaar voor te zijn.    En langzaam het besef dat het verdriet ook juist een teken van liefde is.  Het verdriet kon nu ook transformeren naar dankbaarheid voor wat ik wel heb gehad.  Een liefdevolle moeder en een geweldige broer.  Het fysieke missen kan nog steeds in momenten opduiken, maar ik kan oprecht zeggen dat de mensen die ik lief heb en die niet meer in het aardse zijn, wel bij me zijn, als ik aan ze denk voel ik de liefde, en de verbinding tussen ons.  En dat kan niets meer bij me weghalen. 

 

Genoeg om dankbaar voor te zijn, naast de stukken die blijven, en als bonus in dat hele proces ook een andere verbinding voelen.  Niet omdat het door de kerk opgedrongen is, maar omdat ik het gevoeld heb tijdens mijn proces,  in mijn gezin dat mij deze weg kon laten gaan, in mijn zussen die vanuit hun liefde er voor mij waren, in de mensen die me door de pijn konden begeleiden en ook in het proces zelf, waar alles ‘toevallig’ bij elkaar kwam. 

 

Daar vond en vind ik God,  Niet een wezen dat mij verteld hoe ik mijn weg moet gaan, niet een wezen dat van mij verlangt dat ik goed ben voor de ander; maar wel  ‘iets’ dat groter is dan het leven zelf, dat vanuit liefde ons onze weg laat gaan in de hoop dat we uiteindelijk via onze emoties en inzichten  beseffen dat er wel degelijk een verbinding is en dat we die bij en door elkaar kunnen zien.  

 

Liesbeth 

 

Wil jij jouw verhaal delen?   Heb je ervaringen of emoties die gedeeld willen worden?    Soms is een luisterend oor al heel waardevol.  


Op de agenda stond een creatieve training van  BrightBlue coaching en training, 

Een bijzondere en waardevolle dag met mooie oefeningen die ik ook in wil brengen in workshops en dan vertaald naar het werken met was.   

Hou daarvoor de agenda in de gaten.  

Ook komt er een bijzondere workshop die voor deze ene keer niets met encaustic te maken heeft, maar wel alles met jouw hart. 

Daarover later meer.  

Regelmatig wordt ik zelf geraakt door een Soulwhisper die ik mag maken.  Ze raken hoe dan ook allemaal; het blijft magisch om vanuit de energie van een ander prachtige creaties te mogen maken, maar soms raakt juist die energie mij ook op een dieper niveau. 

Deze soulwhisper mocht een tijdje blijven voordat de aanvraagster tijd had om het op te halen.   Ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt door het in het zicht te plaatsen.   Wat mij vooral raakte was de immense stilte die er vanuit gaat dit samen met pure liefde zorgt voor een heilig gevoel.  

'Diepzielduiken'

Het landschap van onze Ziel kan regelmatig veranderen, de ene periode vertoeven we in een zacht klimaat en vinden we er rust. Op andere dagen kan het landschap ook veranderen in een tumultueuze omgeving en willen we niets liever dan eraan ontsnappen.

 

Al onze ervaringen leveren een bijdrage aan ons Ziele-landschap en creëren hoe dan ook voor iedereen een interessante omgeving. Hoe we ons daarin voelen geeft ook aan hoe wij in het leven staan.

Hoe ziet het landschap van jouw Ziel eruit? Hoe ervaar je jouw landschap? Heb je een weids uitzicht of ben je gefocust op één onderdeel. Vindt je er rust of geeft het juist een stormachtig gevoel? Welke kleuren plaats jij in jouw landschap? Sta je er alleen, of is het een plek waar je anderen ontmoet, en hoe is die ontmoeting dan?

Ben je iemand die het liefste alles van een afstand bekijkt, of wil je juist heel graag de diepte in? Alles is goed en voor alles is ook een moment. Ik gun je een weids landschap waarin je ook de details, de pijnstukken en vooral de mooie inzichten kunt zien.